Orde in de chaos
11 juli 2017
Een heel bijzonder geval
28 juli 2017

Déjà vu


Het is 25 juli 2017, 10.00 uur ’s ochtends. We zijn in Overlook Hospital, New Jersey, en praten met een zuster over Mees’ medische geschiedenis in de pre-operatieve ruimte. We waren hier nog maar pas geleden, iets meer dan twee maanden op 9 mei. Het voelt als een Déjà vu.

Toch zijn alle détails anders vandaag. Geen Quirine die ons aan het lachen maakt, geen goddelijke massages van Angela en geen Felicia die rustig tegenover ons zit te haken en ons verwarmt met haar wijsheid en schoonheid. Vandaag zijn alleen wij drieën er, Joost, Mees en ik. Maar op afstand zijn ze bij ons, dat weten we. Zo ook onze buren van de Wijde Mantel, de woongemeenschap van families met meervoudig gehandicapte kinderen, waarvan wij deel uitmaken, onze ouders, onze vrienden en onze Romy, Mees’ zijn andere zorgverlener. Het is goed zo liefdevol gesteund te worden door dit soort gebeurtenissen waaraan maar moeilijk te wennen valt. Ik zat net te tellen…. Mees is al 12 keer onder narcose geweest voor een operatie in de 14 jaar dat hij op aarde is. Wauw! Klaar voor het Guinness Book of Records, zou ik zeggen.

Alle druk ligt nu bij de ‘Doc’. Aan Dokter Nuzzo de taak uit te zoeken waarom de pin die hij er bij de vorige operatie ingezet heeft om het bovenbeen met de heup te verbinden, is losgeschoten. Gisteren zei hij dat hij vermoedde dat er een abnormale anatomie in het spel is: wellicht heeft een zeer sterk ontwikkelde psoas-minor-spier de pin in zo’n korte tijd uit de heupkom getrokken. En zodra hij weet of dat het was of een andere ongebruikelijke spierkracht de boosdoener, zal hij een manier moeten zien te vinden om het probleem te fixen. Aan ons de taak het proces te vertrouwen, met de vingers gekruist weliswaar. Ik ben Déjà vu’s zat. Go for it Doc!